वृत्त - पादाकुलक द्विगुणित
सगळ्या कल्पनांमधला शेवट असतो नेहमी आनंदीच का?
दुःख असतीलच की सर्वांना मग गुरफटत बसतो मीच का?
शोधतो आज पळवाटा मी घाबरूनी अनामिक भीतीला,
सहनशक्ती न उरली, हिंमत सरली तरीही धाडसीच का?
सांगा रे कुणी दुःखाला त्या म्हणावे असतील अगणित वाटा,
जायचे न दुसरीकडे कोठे सगळे सोडून सापडतो मीच का?
वर्दळी यावे न आठवणींनी थोडे मन ही रमविले असते,
काय गोडी तिला, भेटायचे असते मजला ते एकांतीच का?
सगळे सुखाचे सोबती येथे उकरून जखमा मीठ चोळती,
काळजातल्या माझ्या दुःखाला उरला न वाली कुणीच का?
